งานเขียนของเจน ออสเต็นมีโครงเรื่องเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยเหตุการณ์หลากหลาย แม้จะอยู่ในยุคเริ่มต้นของโรแมนติก ออสเต็นไม่สนใจนำเสนอความโศกนาฏกรรมหรือความรักที่รุนแรง แต่เธอสังเกตพฤติกรรมมนุษย์อย่างละเอียดเพื่อสะท้อนความรู้สึกและพัฒนาการของตัวละครหลัก ตัวละครหญิงของเธอไม่หวือหวา แต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ มีความแตกต่างในบุคลิกภาพ เช่น แอนน์ เอลเลียต อ่อนโยนและลึกลับ เอลลินอร์ แดชวูด มีเหตุผลและรอบคอบ เอ็มมา วู้ดเฮาส์ มั่นใจในตัวเองและต้องการช่วยผู้อื่น เอลิซาเบธ เบนเน็ต สดใส มีไหวพริบและเป็นอิสระ ทั้งหมดมีความฉลาดและความคิดลึกซึ้งที่ทำให้ทุกข้อสังเกตมีคุณค่า ตัวละครรองก็ได้รับการพัฒนาอย่างประณีต ทั้งผู้หญิงสามัญ ผู้แม่ที่หมกมุ่นในการหาคู่ให้ลูกสาว หญิงชนชั้นสูงที่โอหัง คนที่ยึดติดกับตำแหน่งและเชื้อสาย และเด็กสาวที่เพ้อฝันถึงงานเต้นรำและความรัก ทุกคนสร้างภาพรวมของตัวละครตลกที่น่าจดจำ เช่นเดียวกับ Mr. Micawber และ Uriah Heep ใน David Copperfield ผู้ที่อ่าน Pride and Prejudice จะจำ lady Catherine และ Mr. Collins ได้อย่างชัดเจน ในโลกที่เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวนี้ ยังมีผู้สังเกตการณ์ฉลาดหรือประชดประชัน เช่น Mr. Knightley และ Mr. Bennet ที่แสดงความคิดเห็นอย่างเฉียบคมแต่ผู้คนรอบข้างไม่ได้เสมอไป การเล่าเรื่องมีภาษาที่ชัดเจน ลื่นไหลและง่ายต่อการอ่าน พร้อมบทสนทนาที่มีชีวิตชีวา ทำให้ได้รับคำชมจากนักเขียนชื่อดัง วอลเตอร์ สก็อตชื่นชมความละเอียดอ่อนของเธอในการสร้างความสนใจในเหตุการณ์ธรรมดา แมคคอเลย์เปรียบเทียบเธอกับเชกสเปียร์ในความสามารถสร้างตัวละคร แธคเคอเรย์ยอมรับว่ารายละเอียดเล็ก ๆ ของเธอทำให้เกิดความเป็นธรรมชาติราวกับศิลปะของสวิฟท์ ลูเวสกล่าวว่าเขาอยากเป็นผู้เขียน Pride and Prejudice มากกว่าผลงานทั้งหมดของวอลเตอร์ สก็อตต์ นักวิจารณ์ยุคปัจจุบันยังคงชื่นชมเจน ออสเต็นและยอมรับความสามารถของเธอแม้เธอไม่ได้รับการยอมรับเต็มที่ในชีวิต การเล่าเรื่องของเธอสร้างสมดุลระหว่างความสนุกสนานของตัวละครตลกกับการสะท้อนจิตใจมนุษย์ ทำให้ผู้อ่านเข้าใจและรู้สึกใกล้ชิดกับตัวละครทั้งหลักและรอง โดยไม่ต้องอาศัยการบรรยายลักษณะภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่เน้นให้เห็นภายในจิตใจที่ซับซ้อนและมีเสน่ห์ของพวกเขา ทำให้ Pride and Prejudice เป็นผลงานที่น่าจดจำและมีคุณค่าต่อวงการวรรณกรรมอังกฤษอย่างยาวนาน